This is only a TEST WIKI! The live FINA Website and Wiki can be found here: https://fina.oeaw.ac.at

Grand document

From Fina Wiki

Name der Seite. (de)

Showing 20 pages using this property.
E
Lettre du 19 janvier 1699 (?): "I have just now received a letter from one Mr. Fountaine student of Christ church. I have enclosed it. I doe not know what will be your sentiments upon it. He is a very honest Gentleman. one that has spent much of his time upon coyn’s & Pictures and understand’s them very well. and has a good collection of both, especially of Italian print’s. I cannot tell whether you will make your selfe known to him; but I can assure you, he is a Gentleman of great honesty. Mr Spinks know’s him very well. I will say nothing to him till I hear from you. Mr. Rawlinson is his acquaintance". (Harris 1992, 1992, lettre 104, p. 273; Burnett 2020b, p. 1589).  +
-Lettre du 29 octobre 1704 (de ?) : [on the printing of Hickes’s Thesaurus ] « …I could not have the Plates from the Graver, till Sir Andrew came & agreed with him » (Harris 1992, p. 406, Letter 276 ; Burnett 2020b, p. 1606).  +
'I began to make a description of the Coynes in the Archivis there' (Bodleian Library, MS Ashmole 1136, f.34; Josten 1966, vol. 2, p. 750; Burnett 2020b, p. 423 n. 369)  +
-Lettre de juin 1712 (Versailles) : « Happily for me I no longer like cards, for I am not rich enough to risk my whole fortune as other people do, and I have no taste for little stakes. Though I do not play, time does not seem long to me when I am alone in my cabinet. I have quite a fine collection of gold coins and medals; my aunt has given me others in silver and bronze; I have two or three hundred engraved antique stones; also many brass pieces which I like equally; I read with pleasure, and therefore I am never bored, be the weather good or bad; I have always something to do, and I write a great deal. When, in one day, I have written twenty sheets to H. H. the Princess of Wales, ten or twelve to my daughter, twenty in French to the Queen of Sicily [Anne-Marie, Monsieur’s daughter by Henrietta of England] I am so tired that I cannot put one foot before the other. ().  +
-Lettre du 15 juillet 1713 (de Marly) : « Le prince Ragotzi est ici sous le nom de comte de Charouth ; c’est un brave homme : il est toujours de bonne humeur et il a de l’esprit ; il a beaucoup lu et il a des connaissances sur tout ; il m’a demandé à voir mes médailles et mes pierres gravées ; je les lui ai montrées avec grand plaisir » (Brunet 1857, p. 137).  +
-Lettre du 14 juin 1715 (de Marly) : « Ce matin, entre huit et neuf heures, commeje me lavais les mains, mon fils est venu dans ma chambre et m’a fait un très beau présent. Il m’a donné dix-sept médailles antiques d’or, aussi belles que si elles sortaient de la Monnaie. Elles ont été trouvées auprès de Modfène, comme vous avez pu le lire dans les gazettes de Hollande ; il les a fait secrètement venir de Rome. Cette attention de sa part m’a fait le plus gran plaisir, non pas tant pour la valeur du présent que pour l’attention » (Brunet 1857, p. 169).  +
-Lettre du 22 septembre 1717 (de ?) : « Le vice d’aimer les jeunes garçons est la plus grande passion du duc de Villars ; votre cher oncle, le joli prince d’Eisenach, voulut une fois lui faire donner des coups de bâton, parce qu’il lui avait fait une déclaration d’amour. La maréchale de Villars court beaucoup après le comte de Toulouse ; mon fils est aussi fort dans ses bonnes grâces, mais il n’est pas discret. Le maréchal de Villars vint un jour me rendre visite, et comme il prétendait se connaître en médailles, il me demanda à voir les miennes. Baudelot, homme très honnête et savant, qui en a la charge, fut obligé de les lui montrer ; ce n’est pas l’homme le plus avisé, et il n’est guère au fait de ce qui se passe à la cour. Il avait fait une dissertation sur une des médailles, pour prouver, contre d’autres savants, que la tête à cornes qui y est figurée, est celle de Pan en non pas de Jupiter Ammon. Pour prouver son érudition, le bon Baudelot dit à M. de Villars : ‘Ah ! monseigneur, voici une des plus belles médailles que Madame ait ; c’est le triomphe de Cornificius : il a toutes sortes de cornes. C’était un grand général comme vous, monseigneur. Il a les cornes de Junon et de Faune. Cornificius, comme vous savez, monseigneur, était un général habile’. Je l’interrompis : ‘Passons, lui dis-je ; si vous vous arrêtez à chaque médaille, vous n’aurez pas assez de temps pour les montrer toutes’. Mais, plein de son sujet, il répondit : ‘Ah ! madame, celle-ci vaut bien une autre. Cornificius est, en vérité, une des plus rares médailles du monde. Considérez-la, madame, regardez ; voilà Junon couronnée qui couronne ce grand général’. Quelque chose que je pusse dire, je n’empêchai point Baudelot de parler de cornes au maréchal. ‘Monseigneur, reprit-il, se connaît en tout, et je voudrais bien lui faire juger si j’ai raison de dire que ces cornes sont plutôt celles de Faune que de Jupiter Ammon’. Toutes les personnes qui étaient dans la chambre se tenaient pour ne pas éclater de rire. Quand on l’êut fait exprès, on n’aurait pas pu s’y prendre plus fortement. Quand le maréchal fut parti, je me mis à rire aussi. J’eus bien de la peine à coviancre Baudelot qu’il avait mal fait » (Brunet 1857, p. 320-321).  
-Lettre du 2 août 1718 (de Saint-Cloud) : « Mme de Verrue avait, je crois, quarante-huit ans. J’ai profité du vol qu’elle a fait au roi de Sicile, car elle m’a vendu cent soixante médailles d’or qu’elle a dérobées à ce prince. Je n’ai eu cependant que la moitié des médailles qu’elle avait volées au roi. Elle avait aussi des cassettes pleines de médailles d’argent ; tout cela a été vendu en Angleterre » (Brunet 1857, p. 437-438).  +
To let you see that I am using my endeavours to procure you some old Coins, I have sent you two or three. The small ones I can make nothing of, and shou’d be glad of your judgement, who understand them so well. I at first thought them no older than the time of the Great Rebellion, when many had the Liberty of Coining their own Money as I have been told. But observing crowns on one side I alter’d my opinion, well knowing their aversion to that Regal Ornament, and to the Persons that wore them. The other I believe is a Genuine Roman Coin by the Metal, but not being acquainted with the Faces of the Caesars, I only beg your acceptance of my intetions and desires to oblige you. (Bodleian Library, MS Ballard 43, f.9; Hollis 2015, pp. 197-9; Burnett 2020b, pp. 1266-7)  +
-Lettre du 2 octobre 1561 (de ?) : «[f.3, line 3] We have also sene ye xij medagliees of ye xij e’perors. Wherof we see no cause to make so great estymation as ye prise that is assigned and th’rfor we doo return them ageyne unto you. Willing you that Vergetius may be thanked for ye same, and told yt uppo’ mentio’ made of these, /// medagliees, we caused certan closetts and cabanettes of our fathers to be perused wh’in there have been found grete nomber of such monuments both in gold silver and copper, and amongst them very fayre monume’ts of the sayd Emp’ors. So that therin we ar so well satisfied, that we thought not nedefull, to obteyne theis, and so usyng him wh gentle words fro’ us we wish you should satisfy him » (Kew, The National Archives, TNA SP 70/31 f.3 ; voir A. Burnett 2020).  +
'[[Humfrey Wanley - Arthur Charlett - 1700-12-24|Wanley reported in 1700]] that Elstob had been weighing and describing ‘the old Roman weights,’ the large Roman bronze pieces which we now recognise as the heavy cast bronze pieces of aes grave, made in the third century BC. The list has survived, and is entitled ‘An account of y<sup>e</sup> examination that was made of the several Roman weights that are to be met w<sup>th</sup>in the Cabinets belonging to y<sup>e</sup> Bodleian Library Among Archbishop Lauds Roman Families.’ At the end of the list, it is stated that ‘This examination was made December 23rd 1700 by ...’ and then signed in a different hand and ink ‘Humfrey Wanley.’ Berry and Kim acutely observed that it had previously been signed by William Elstob, to whom Wanley had entrusted the work, but whom he had deprived of the credit by erasing his name.' (Burnett 2020b, p. 1248)  +
'Aghtbare wyse discrete ende seer goetgunstighe Cousyn Ortels, sints mijnen lesten gheeme doort schryuen van Cousyn Cool gehoort van vL welstaet, also wij oock noch syn Gode loff, desen sal dienen, om de ingeslotene te bewegen, so mijn sone niet aldaer ware, moght dien eens per amis wedersenden, wy hebben hier wt Seelant in langen gheen brieuen vemomen. Cousyn Cool heeft nu een register van myn Meegdalien gemaeckt; ick schryfse nu wt, en de sal ouer Zeelant de Catalogus senden daer synder al eenighe na syn seggen die vL niet en heeft, sulter mij vL opinie van schrijuen, watsij alie deen door dander moghten weert sijn, syn meest seer nette. Ick hebbe nu bycans den 17 hoeck Historie beschreuen sende dat ouer metten eersten, dan dat volck, die dien drucken, laten daer wt na hun goetduncken ende luimen, dan so sulcks in het latyn doen sullen niet wel doen, ende soude mij leet syn. Hier is M<sup>r</sup> Cambdenus seer sieck geweest, dan betert nu, ende'groet vL, also oock andre vrienden.' (Hessels 1887, pp. 615-18, letter 262)  +
1 Dec. 1594 (from Porto): “alium librum in quo imperatorum et virorum illustrium imagines a Golthio (Goltzius) excussum habere cupio, gratissimum mihi feceris si eum ad me miseris, et qui literas has tibi reddet et pretium libri solute” (Austin, Harry Ransom Center, HRHRC Collection, HRC 55; Hessels 1887, no. 258, p. 610).  +
-Lettre du 22 juin 1549 (de Venise); “Per esservi tanto piaciuti il libretto delle medaglie, che io mandai all’altezza vostra Ill.mo Duca e mio Signore […]” (Firenze, Archivio di Stato di Firenze, Mediceo del Principato, 393, c. 652; Cecchi 2001, lettre I, p. 541, note 132; Peter - Rubach 2011, p. 115, note 142).  +
-Lettre du 17 août 1549 (de Venise): sur l’amphithéâtre de Vérone (et non le Colisée “grande per l’antichità, et degno del grandissimo Cosimo”(ASF, Mediceo del Principato, 394, c. 191; Cecchi 2001, lettre II, p. 541, note 132; Mulcahy 2002, p. 339, n° 1; Peter – Rubach 2011, p. 115, note 143).  +
-Lettre du 24 janvier 1686 (de Florence): “Epistola, quam primam abs te V. C. accipio, ingenti laudum exaggeratione me obruit, ut non inflatus altius surgam, sed earumdem pondere pressus pene concidam. Intelligo tamen non quis sim, sed qualem me est velis, quod equidem & vota & meas etiam vires excedit. Nummos Erodiadum aliosque cum epigraphis ETOΥΣ NEOΥ IEPOΥ a viginti circiter diebus Sereniss. Magnus Dux sulphure fictos, sive ductos, IIlustriss. Abbatis Gondii opera Parisios transmisit, quos tamen video ex impressis ære figuris eruditissimo Du Cangio notos, equidem alios Medicea Gaza non continet. Lætor autem plurimum eumdem notas in Chronicum Alexandrinum moliri ; nam & ipse modo idem Chronicon examino & expendo, ubi Epocham Antiochenam adhibet ; si quidem volumen adorno de Epochis Syromacedonum, quas haectenus viris eruditis ignoratas, & nuper a Joanne Harduino perperam deductas ex nummis Mediceis Sereniss. Magni Ducis beneficio usus, in optimo lumine collocabo, ac plurium Synodorum annos Baronio falso designatos certis caracteribus indicabo. Hoc enim primum intendo, non autem Antiquariis, seu veterum numismatum studiosis lampadem præbere, licet hoc etiam præstem. Inveni tempus quo Quinctius Varus Syriam regebat ; nam dúo ejusdem nummi Antiochiæ percussum Epocha signata hic meis hisce oculis vidi, ex quibus cognovi me in Cenotaphiis Pisanis Biennii metachronismum peccasse” (Noris 1741, lettre CLXXIII, col. 335-336).  +
-Lettre de juillet 1687 (de Florence): “Ipse librum de annis & epochis Syromacedonum absolvi, in quo duarum ac triginta urbium Syriæ epochas expono. Sterile opus ac siccum nummis illustro, quos ex insignioribus museis mihi comparavi. In frontispicio libri erit tabula Geographica Syriæ cum urbibus quarum Aeras laudo, cum figura tcmporis de super volitante, addito distycho: Oppida dejeci, Syriosque a Culmine muros; At victor Syrio vinctus in ære trahor” (Noris 1741, lettre CLXXV, col. 337-338).  +
-Lettre du 28 mai 1688 (de Florence) : “Recentissimam abs te epistolam, eamque veterrimam accepi ab illustr. Wilzio, si quidem illa cum delatore per universam Italiam peregrinata antea fuerat ad usque divisam procelloso freto Trinacriam. Juvenis enim Antiquitatis cultor eximius, Pohyphemi antrum, Latomias Syracusanas, Aetnamque mugientem curiosissime perlustravit. Idem postea diuturniores Neapoli ac Romas moras fecit, ubi veterum monumenta tum stylo exarata, tum etiam scalpro incita sibi plurima comparavit, suamque in Bataviam transmisit. Plurimum autem tibi debeo qui nobilissimi ac splendissimi (sic) juvenis gratiam mihi conciliasti. Acceperam antea aliam abs te epistolam, cum epigrammate meo volumini praesigendo, additis etiam carminibus celeberrimi vatis Monetae conterranei tui, quae tamen in scrinio inter secretiores schaedas occlusi, ne iterum mihi ruborem intenderent. Nae ipse proletarius scriptor cum divinissimo vate eodemque historico Moyse comparandus veniam? Vulgo odiunt comparationes odiosas esse, at illa mihi etiam foret periculosa, neque enim fidei censores ejus epigrammatis editionem permitterent. Magnus ille poeta numquam majora finxit; itaque aliud epigramma V. C. Moneta minoribus tibiis ac tenuiori avena mihi conciliat ; nam licet ipsum magna dicere deceat, me tamen tam grandia audire nefas existimo. Jam vero quid agit eruditissimus Toinardus tuus, qui ab anno meus esse desiit ? Num ab archetypis pluteis ad nuptiales thalamos transilvit? a Pallade ad Venerem transfuga, vel ut mitius loquar, explorator ? Num post matris obitum, familiam fulciturus, a libris ad liberas desiderium transtulit, post Herodiadum genealogiam doctissimis ornatam scriptis, Toinardiadum gentem factis aucturus ? Bono quidem meo fato factum est, ut quidem pientissima mater superstes fuerit quo usque numismatum descriptiones mihi per necessarias ab amicis, quos plurimos isthic habet, collegisset, ac ad me transmisisset; nam secus meum illud volumen abortum passum esset. Quod vero numismatum mentionem feci, tuam operam etiam atque etiam rogo, ut unius Regii numismatis notitiam habeam a doctissimo Morellio, sive a V. C. Rainssantio, sive quopiam alio, qui commode minimum ipsum inspicere possit, & quidem oculis, ut cum Plauto loquar, emissititiis (sic). Legi in erudito opere Io. Harduini inter nummos Ephesiorum unum pagina extrema 160 inscriptum : EΦ. ΛIXMOKI ΛOΥIOΛA ANΘIΠATΩ, quem ille, subintellecto verbo ανεθηκαν, interpretatur : Aemocli Aviolae Proconsuli Ephesii posuere. est Neronis nummus in regio Cimeliarchia. nullus dubito quin in priores voces EΦ. AIXMOKΛH errores irrepserint. Nam, sub prioribus Caesaribus, viri consulares Asiam proconsules sortiebantur: id vero temporis, consules e vetustis Romanorum familiis creabantur, hinc fictitium puto Aemoclem, neutiquam Romani nominis virum, Asiae proconsulem. Porro ex Aviolae cognomine auguror illum fuisse qui in fastis anno postremo imperatoris Claudii dicitur Manius Acilius Aviola, cujus meminere Suetonius cap. 45. de vita Claudii, Tacitus lib. 12, ac Seneca in Claudii ludo. Hinc suspicor eo in nummo legendum MAN. AKIΛIΩ, etc., qui post consulatum, suo anno Asiam sortitus, administravit. [...]. Illustrissimum Spanhemium, ejusdemque genii viros clarissimos Morellium ac Vaillantium a me plurima salute imperti. Florentia; die 28 maii 1688 » (Noris 1741, lettre CLXXVI, col. 338-339 ; Caillemer 1885, lettre 2, p. 19-22).  
-Lettre du 25 juin 1688 (de Florence) : « rogabam mi apud V. C. Harduinum in fine p. 160. AEΦ. AIXMOKΛH AOΥIOΛA &c. in Neronis numismate a doctissimo Morellio, sive Domino Rainssantio recognoscendum curares; puto enim duo illa priora verba perperam exscripta, ac nummum illum pertinere ad Manium Acilium Aviolam, quo Consule Imperator Claudius obiit, Asiae postea ex fortitione Proconsulem. Tetrastichon magni Vatis Monetæ conterranei tui de Coloniis a V. C. Vaillantio illustratis, mirari potius possim quam pro merito laudare. at poeta insignis meum volumen grandioribus tibiis excepit. hinc in eadem postrema epistola abo te petebam ut tenujori avena aliud epigramma caneret, quod ut facilius pangat, mitto tibi libri frontispicium, in quo designatæ visuntur Syriacæ urbes quarum epochas expono. Blanchius nudius tertius ex peregrinatione Gallica & Italica Florentiam reversus est, monetariis spoliis, sed papyraceis onustus, nummaria tamen eruditione longe ditior quam cum hinc ante annum ad vos profectus fuit. ille magni Cimeliarchii medicei custos designatus est. nummi vero in sex scriniis eleganter ac nitide ftructis ejusdem manu proxime collocabuntur, cum antea incompositi in armario occlusi centum prope annis jacuerint, unde nulli eorumdem curioso ostendebantur. Appollonius Bassetus Sereniss. Magno Duci a secretis rei antiquariae studiosissimus, quem unum hic eximie colo, hanc illustrandi Cimeliarchii curam suæ celsitudini adjecit […] gratulor illustriss. Spanhemio a Sereniss. novo Electore legationem continuatam, sive intercalatam, laetorque eumdem novo opere eruditionem nummariam promoturum. Vale vir summe, ac perge amare tuo nomini. Florentiæ die 25. Junii anno 1688 » (Noris 1741, lettre CLXXVII, col. 339-341).  +
-Lettre du 17 septembre 1688 (de Florence) : « Accepi Vir Ill. una cum tuis litteris chartam sive schedam Cl. Morellii una cum typo nummi Ephesiorum, quem petieram. addidi his meam ad eumdem epistolam, cui tu lectæ Sigillum adpones, si tamen obsignatæ litteræ intra arcem admitti possint. Vellem autem abste clarius intelligere quid Dominus du Fresne sentiat de littera L. quam vulgo pro voce λυκαβανητος qua apud Poetas annus indicatur, accipiunt. cum præsertim ex Sponti Miscell. Sect. X. num. 1. appareat litteram L ab ipsis Atheniensibus ante Λ usurpatam fuisse. est in hac Mediceæ Bibliotechae vetustus græcus codex de re Astronomicae, in quo auctor occultas eo in opere notas explicans. Scribit L ετος cum vero ea littera in Aegiptiorum nummis frequentissime occurrens, annum indicet, in eam opinionem descendi, ut putarem occultam eorumdem Ægiptiorum notam fuisse, qua annus apud ipsos designaretur […] Nudius tertius Juvenis Sebastianus Bianchi qui nuper Parisiis in patriam rediit, ac Nummorum Veterum (maluisset ille novorum five asperorum) Gazæ a Serenis. Magno Duce praefectus designatus est, Othonis æreum numisma latinum in terrejectanea ejusdem Cimelii invenit; quem nummum tamen periti, & hos inter, Magnavacca Bononiensis vetustum ac legitimum judicat. est Nummus apud Antiochiam percussus, cum litteris in aversa parte in corona S.C. quales Othonis nummos tres Venetiis vidi » (Noris 1741, lettre CLXXVIII, col. 341-343).  +