This is only a TEST WIKI! The live FINA Website and Wiki can be found here: https://fina.oeaw.ac.at

Grand document

From Fina Wiki

Name der Seite. (de)

Showing 20 pages using this property.
F
Lettre du 11 mai 1740 (de Den Haag) : Abstract : He tells O. of his excursions at Rotterdam (some good books and medals) and tomorrow to Leyden with the same object, where he craves O’s. instructions and a letter to M. Burmann, your friend, which will guarantee a welcome. He would like to have the news of the literary doings at Florence; O’s. letter will find him at Prof. Havercamp’s as he wants to study books and medals. Gori and Maffei continue to tear each other to pieces, Gori being especially vehement who does not take into account that in this wretched world everyone has his faults and virtues. (Oxford, Bodleian Library, MS D’Orville 487, f° 198-199).  +
Oxford, Ashmolean Museum, Charles Frederck’s papers, B.1, fol. 1r-2v) : biographie de Francesco Palazzi, fils d’un marchand de fruit sur la place de la fontaine de Trevi ; enfant dépravé, il s’enfuit et reçut durant de nombreuses années l’instruction de Francesco de’Ficoroni ; ignorant le latin, il trahit Ficoroni lors de la vente de la colection de monnaies de Pietro Paulo Soccorsi ; il vendit à l’abbé de Camps un médaillon de Marcia Otacilia fabriqué par Cocornier ; ensuite de quoi, il racheta les instruments de faussaires de Cocornier à la mort de celui-ci et couvrit l’Europe de ses faux : « Morso che fù Niccolò de Cocornier detto Palazzi comprò tutti i suoi ordigni da falsificar medaglie, e per mezzo di un certo Raimondo Valenziano, che p(er) molti anni à sempre ritenuto in sua casa, è tanta la quantità di medaglie di ogni metallo e grandezza falsificate, che oramai ne à ripieno l’europa tutta. Ad ogni forestiere capitato in Roma curioso di medaglie sotto mano à tentato di vendere p(er) antiche simili medaglie » ; on trouve des faux de Cocornier à Venise dans les collections du comte Bernardo Manin et le médaillier des Tiepolo, à Lamberg dans la collection comtale ; à Aix, le cabinet de l’intendant Le Bret en est rempli, dont un médaillon bimétallique d’Alexandre Sévère avec un char triomphal tiré par six chevaux ; à Avignon, le père jésuite Chamillart en a un bon nombre (nb : Etienne Chamillard, 1656-1730) ; à Lyon, c’est pitié de voir la collection du père Colonia (nb : 1660-1741) ; à Montpellier, le président Bon en possède plus de 70 (nb : François-Xavier Bon, 1678-1761) ; en Angleterre, feu le duc de Devonshire (nb : 1656-1733) et le comte de Pembroke (nb : 1673-1729) en possèdent aussi, mais ils ont été mis à part ; à Paris, le plus habile à s’en prémunir fut l’abbé de Rothelin (nb : 1691-1744) (Spier & Kagan 2000, p. 65-67).  +
-Lettre de juillet 1699 (de Wittemberg) : Nihil mihi est antiquius, frater ac amice coniunctissime, quam quotidiana tua frui amicitia, praesertim-quum ita erga me / sis animatus, ut nullus dubito, quin noster animus, reciproco amore obfirmatus, infucatam propensionem sit conservaturus. Novi enim tuum ingenium, fidem aeque ac probitatem, quae apud me tam altas egit radices, ut plane nesciam; an virtutes tuas depraedicare, an vero tacita quadam admiratione venerari debeam. Nummos tuos aereos curiosis oculis accurate perlustravi, sed ita aerugine squalidiori sunt insecti; ut aegre effigiem seu icones, multo minus signatas litteras dignoscere potuerim. Certus tamen sum, omnes esse genuinos: nam qui rubedine quadam prae ceteris eminent, manu adiutrice ita sunt purgati; quo conspectus inscriptionis melius se proderet. Dolendum est sane, tempus edax rerum haec egregia Romanae antiquitatis monimenta ita depravasse, ut de plerisque, cuius aetatis sint, plane nesciamus. Aerugo autemin illis non est supposita; (*Vid. Maioris Epistola de aerugine nummorum ad clar. Spanhemium) ipsius enim metalli exaequat duritiem, cum e contrario nova ilIa et ementitia ipso tactu mollis est; atque adeo rubigo, sale armoniaco aceto/queque acriori comparata, facillimo negotio dissolui queat. Inter omnes placet mihi Licinianus iste, quem brevi quadam explicatione sum illustraturus, utvideam quid valeant humeri, quid ferre recusent. Tu vero, optime frater, sicubi lapsus fuero, accuratiori mentis trutina errores velim perpendas meos, eosque rara quadam lectione seu erudica coniectura, quae hac in re multum valet, emendes. Nummus ex aere Cyprio est consectus, et secundum tabulam diametrorum Polyhistoris Kiloniensis, quam in Serapide radiato pag. ult. exhibet, XXVIIII. magnitudinis, Figura quae ineo conspicitur, Cæsaris est, cuius caput diademate cinctum est, dimidium pectoris habitu perquam venusto; fibulis quibusdam annexo, apparet, sceptro que humero laevo opposito. Inscriptionem ita lego : D. N. V A L. LICIN. LICINIVS. NOB. C. Non ita facilis est harum litterarum explicatio, ut primo intuitu videtur, praesertim cum aversae partis sensus ob mutilatam marginem, paullo mihi redditur obscurior. Exstat vero, nisi me o/mnia fallunt, in ea Herculis figura plane nuda, quae sinistra clavam, dextra vero manu victoriae simulacrum gerit, eoque inclinantem hostem velut premit, hac inscriptione – CONSERVATORICA - Iam vero ad rem. Hariolatus sum equidem, aes istud in honorem Licinii Valeriani, eiusque collegae, Licinii Galli, esse cusum, quippe Gallienus strenuus miles, sed fluxo ingenio adolescens, Germanos feroces a Galliarum finibus fortiter arcebat, (*) dum pater ipsius Valerianus, cognomento Cleobius, bellum istud anceps et diuturnum per Mesopotamiam cum Sapore, crudelissimo persarum rege, institueret. In Illyricum igitur descendit felici Marte, ibique Ingebum, (aliis Ingenuum) et Trebellianum, qui, comperta Licinii fenioris seu Valeriani captivicate et morte, purpuram sumserunt; apud Mursiam multis Pannonum millibus caesis atque fugatis occidit. His prospere ac supra vota cedentibus, more hominum, secundis solutior, rem Rornanam / quasi naufragio dedit, adeo ut Licinianorum nomen toti Italiae paene exitiabiie fuerit. Ceterum putabam in hujus Trebellianae seu Regallianae cladis memoriam posteritati esse relictum, adeo ut litteras ita interpretarer: DOMINI NOSTRI VALERIANVS LIC IN I VS, LICINIVS, NOBILISSIMI CAESARES. eoque etiam aversae partis explicationem obtorto collo traherem. Sed erravi, nihil nobis iam negotii est de Valeriano et Gallieno Liciniis, patre et filio, nisi alia suspicione seductus temere adfirmare vellem, turn temporis esse signatum, cum Licinius iunior a S. P. Q. R. Cæsar esset adpellatus. Sed nugae; repugnat enim inscriptio aeque ac ornamentum capitis. Valerius Diocletianus, si Victori fides est habenda, se primus omnium Caligulam post, Domitianumque dominus palam DICI passus, unde igitur in nummo nostro D. N. (Dominus noster?). Deinde ille ipse est, qui primus ex auro veste quæsita, serici ac purpurae, gemmarumque vim concupiuit, unde igitur in aere nostro ornamentum istud humerorum, / et praecipue capitis diadema, et ad postremnm sceptrum, vix ante Constantini M. tempora in numismatibus conspicuum? Alius igitur nobis quaerendus erit Licinius, nempe is, qui cum Constantino M. Imperatore O. M. imperii gubernacula tractravit. De eo quadrat inscriptio, quam tibi inregram repraesento: DOMINVS NOSTER VALERIVS LICINIANVS LICINIVS NOBILISSIMVS CAESAR. Eius nomen ita fuisse, testatur Cluverus (*) quamquam id in Historiæ augustæ scriptoribus Latinis invenire non potui, ut adeo ex Graecis monimentis, qnibus sum destitutus, desumtum fuisse, coniectem. Habitum gerit splendidissimum, et ut Constantinopolitani imperatores plerumque solent, scilicet perpetuo diademate caput cingitur, chlamyde pectus tegitur, sceptrumque coram eminet, ut in alio eiusdem magnitudinis nummo, quem inter reliquos possides, et cuius inscriptio est CONSTANTINOPOLIS. Hic vero obiter notandum, primo demum Iulio Cæsari concessum, ut vultu suo nummos signaret, qui tamen in aereis maximi modu/li non reperitur. Ii vero, in quibus eius vultus Augusto est iunctus, post ipsius mortem demum fuere facti ; unde adfirmari potest, omnes istius magnitudinis esse supposititios. (*Joberti Notitia rei nummar. pag. 260.) Solus Agrippa, permissu senatus, Iitteris S. C. notatos nummos, cum nec Augustus, nec Cæsar esset, percussit, quod ad explicandos tuos nummos binos, in quibus illud notissimum signum, forma minus comta, S. C. apparet, aliquid utilitatis adferre potest. Qua occasione vero nummus Licinianus fit sculptus, certa coniectura vix assequar, cum aversa pars sit manca, mutila, et hiulca. Hoc tamen certissimum est, fuisse in memoriam alicuius victoriae, aut liberatae ab hostium incursionibus provinciae signatum. Hercules enim in veterum hieroglyphicis fortitudinem denotabat, manuque dextera victoriae simulacrum portat, hac quasi explicatione; fortitudine victoriam esse partam, adeo, ut hostes ante pedes prostrati iaceant. Statua vero Herculis haud raro in numismatibus exprimebatur, ut in illo, quod Cl. Graevius ad Sue/ton adfert, ubi ille Gaditanus Hercules cum navi et genío Gadium conspicitur, ad denotandam Iulii Cæsaris virtutem, generosumque animum, quem primo, animadverso apud Hercnlis Gaditani templum imagine, prodiit. Sic etiam in rarioribus maximi moduli numismatis, quae Iosephus Monterchius doctissimis commentariis illustravit, cernis Lucii Veri caput, (** Num. 4. pag. 19) sed in aversa parte Herculem iuvenem, qui dextra sibi aliquid imponit, sinistra vero clavam cum leonis exuuiis gerit. Hoc numisma auctor merito pulcerrimum et optime conservatum vocat. (***In Diss. de usu et praefiant. numifmat. praelim. pag. 4) Quod autem ad inscriptionem aversae frontis attinet, integrum tantum modo verbum CONSERVATORI elicere volui. Sed credo sensum aeque ac argumentum continere: Licinianum Licinium merito orbis orientalis conseruatorem nominari; ut qui Maxentium anticaesarem tam feliciter superarit. Hinc Victor dum haec in Italia geruntur, Maximinus ad orien/temtem post biennii augustum imperium fusus fugatusque a Licinio apud Tarsum perit; ita potestas orbis Romani duobus quaesita. » Caeterum antequam finio, disquirendum mihi paucis erit, an noster nummus communis fuerit moneta, an vero . Sebastianus Erizzus (*Suarefius Diff. De nummis, cap. I. pag, I) negat, ea numismata, quae insigniuntur facie imperatorum, uxorum, et filiorum fuisse in usu commercii, tribus adductis rationibus. Primo, non esse verisimile, vulgari monetae Caefarum fuisse insculptas imagines quas Romani numinum instar adorarent, uti liquet ex Valerio Maximo; et cum illis ad loca secedere turpia apud eosdem esse capitale : deinde incommodum numerationis ob nimiam figurarum eminentiam urget; et denique ob elegantiam in cudendis his monetis exhibitam oportuisse saepius marculos signatorios perfringi, statuit; unde fuisset moneta et principi et praefectis monetariis damno magis, quam utiIitati. Diluit huius viri argumenta satis speciose ce/leberrimus antiquarius, et rei nummariae callentissimus, contrariumque ostendere allaborat, sed non satis accurate; (* Io. Seldenus de nummis, p. m. 7) vulgaris enim monetae nota, u. gr. assis, fuit ex altera parte Ianus geminus, ex altera rostrum navis, cuius figuram delineavit, addita pererudita explicatione, Theodorus Canterus; (** Lect. variar. cap. 22. p. m. 126) in triente et quadrante erant rates. Probe igitur discernendae sunt aversae nummorum partes, earumque imagines, symbola et inscriptiones, et exinde vulgaris eorum usus diiudicandus est. (***In Disert. de nummis, cap. II. pag. 21) Nequaquam enim Suaresio episcopo largior, characteres, quae appingebantur in aversa fronte numismatum, nihil aliudfuisse, quam symbola, seu ut nos vocamus, nuda emblemata, cum contrarium sole meridiano clarius elucescat. Nummus itaque tuus planeest in memoriam cladis Maximinianae percussus. Habes hie ergo brevissimum commentarium, cui lubentissime illud poëtae adscribo:Vt defint vires, tamen est laudanda voluntas. Vale. Vitembergae Kal. Iul. 1699. » (Uhl 1764 vol. 4 books IX-X, lettre 4, p. 21-30).  
-Lettre du 22 décembre 1797 (de Rastatt): en allemand (Wien, KHM, MK Archiv V)  +
Lettre non datée (répondu le 23 novembre [1770 ?]) (de Francfort) : « Monsieur, C’est avec la douleur la plus vive, que j’ai appris par la lettre obligeante dont Monsieur votre fils m’a honoré en son teps, que vos yeux et votre précieuse santé étaient encore faibles ; c’est avec la reconnaissance … » (Paris, BnF, Fonds français, n. acq. 1074, f° 231).  +
Lettre du 16 janvier 1770 (de Francfort) : se lamente sur la disparition de Caylus et de Winckelmann qui « marchait à grands pas sur les traces de feu notre adorable comte ; il avait cependant trop d’enthousiasme pour l’antique, si c’est un défaut, et trop de préjugés contre les étrangers, ce qui en est certainement un fort grand » ; sur les « Il y a encore quelques amateurs de médailles dans ces contrées. L’Allemagne n’a cependant plus de Spanheim ; la Suisse n’a plus de Morell ; il n’y a plus d’Ursinus en Italie ; la France seule a conservé de vrais antiquaires » (Paris, BnF, Fonds français, n. acq. 1074, f° 233-234 ; Sarmant 1994, p. 662, note 66 et 2003, p. 169, note 70, p. 214, note 102).  +
-Lettre du 6 avril 1771 (de Chaumont) : Trouvaille, à un quart de lieue de Sommevoire, d’un pot de terre renfermant plus de 200 monnaies consulaires en argent (Besançon, Bibliothéque, Ms 610 [Lettres de Guillaume Beauvais et autres numismatistes, écrites entre les années 1749 et 1771], fol. 84).  +
-Lettre du 30 novembre 1698 (de Besançon) : « Il y a quelque temps que je vis à Dijon vos Numismata selecta de la façon de M. Vaillant, et je trouvai que l’ouvrage répond parfaitement à son titre » (Paris, BnF, Mss. Fr. 5895 [correspondance de l’abbé de Signy], f° 1-2 ; Sarmant 2003, p. 87, note 45).  +
Lettre du 26 juillet 1574 (de Rome): “Ho consignato a M.r Pasquino Guardarobba il libro di fr. Annio, che V. S. Ill.ma m’ordina che io le mandi per la lettera del 25, et due giorni sono feci consignare a M.r Lepido il Pompeio d’ oro, che m’ ha mandato il Cavalier Mocenigo. La qual medaglia, se bene per la sua rarità et qualità è stimata et è stata anco pagata 25 scuti d’ oro, non per questo a me pare che si debbia permutare con la testa d’un Antonino. Ma dirò bene che quando V. S. Ill.ma si risolvesse privarsi d’uno delli tre, del meno bello, cioè di quello che s’hebbe questi giorni dalli frati di S. Stefano (perchè li altri due hanno il petto antico, et sono più conservati), si potria trattare che oltre il Pompeio dovesse dare il Cavalier Mocenigo qualche altra cosa che fosse a gusto di V. S. Ill.ma per ricompensa dell’ Antonino. Con che facendo fine bacio humilissimamente le mani di V. S. Ill.ma. Da Roma a’ XXVI di luglio 1574. Di V. S. Ill.ma et Rev.ma" (Parma, Archivio di Stato, Carteggio Farnesiano; Poggi 1878, p. 504).  +
Lettre du 19 juillet 1576 (de Rome): "Aniello Turtolo fu mio grande amico, mentre visse, et poco innanzi che morisse questi giorni m’havea promesso la medaglia Agrigentina, quale poi Gioseppe suo fratello, continuando nell’amicitia, et havendo ricevuto piacere da me, me l’ha donata, siccome havrebbe fatto ancora della IVLIA et MESSALINA, se non fosse stato prevenuto dal Thesoriere; et io l’ho mandata a V. S. Ill.ma come medaglia rara et bella, per supplicarla che mi favorisca riceverla da me, et aggiongerla all’ altre dello Studio suo. Quanto alle medaglie d’argento et di bronzo che sono restate al detto Gioseppe, io non ne ho ancora hauto nota, perchè dovendo fra poco lui essere in Roma, le porterà seco, et all’hora io vederò quello che vi sia per V. S. Illma, la quale serà padrona del tutto. Ero stato richiesto da quest’huomo di farli havere una lettera di raccomandatione da V. S. Illma all’ Arcivescovo de Napoli, ma io ho supplito questa volta col Car.le Caraffa, per non dare questa noja a V. S. Ill.ma Alla quale humilissimamente bacio le mani. Da Roma a’ XIX di luglio 1576. Di V. S. Ill.ma et R.ma" (Parma, Archivio di Stato, Carteggio Farnesiano; Poggi 1878, p. 508-509).  +
Lettre du 9 août 1580 (de Rome): "Credo che V. S. Ill.ma haverà inteso, come l'altro giorno morse il S.r Mario Gabriele, quale ha lasciato un numero grande di bellissime medaglie di bronzo, tre camei singularissimi, et un’acqua marina grande, nella quale è intagliata la testa di Galba Imp. di mano eccellente. Ho voluto darne a V. S. Ill.ma questo poco di conto, acciochè la mi commandi se devo passare più oltre. La rimessa che V. S. Illma s’è degnata concedermi per il cocchio, ho inteso che nel ritorno suo a Roma, è per servire alle carrozze et cocchi di V. S. Ill.ma; per la qual causa ho fatto intanto fabricarne una nel sito che s’è contentata darmi. Nella quale havendo messo certi legnami, mi son convenuto per il restante pagare al muratore scuti venticinque, delli quali, perchè lasciandosi da me questa rimessa per qualche accidente, resta in casa, m’è parso darne avviso a V. S. Ill.ma, caso che a lei piacesse sgravarmene per la causa suddetta, et per la molta spesa che ho fatto di presente nel cocchio et nelli cavalli. Il che sia detto a V. S. Ill.ma con quella humiltà et modestia che si conviene. N. S.re la conservi felicissimamente. Da Roma a’ IX di agosto 1580. Di V. S. Ill.ma et R.ma" (Parma, Archivio di Stato, Carteggio Farnesiano; Poggi 1878, p. 512-513).  +
Lettre du 7 octobre 1586 (de Rome): "Sono quattro giorni che e capitato in Roma un mercante di gioje fiammingho, il quale ha un cameo col ritratto di Alessandro et Olympiade, antico indubitatamente et non ritocco. Et essendomi parso cosa dignissima che V. S. Ill.ma lo veda, l’ho inviato a Caprarola, non perchè gli lo proponga per comprarlo vedendo che la stima fattane qui da persone perite è molto lontana da quello che il padrone lo stima, ma solamente perchè V. S. Ill.ma lo veda, stimando io che doppo la tazza che havea Madama di fe : me :, che dicono fosse di Alessandro Magno, non si possa vedere cosa migliore di questa, essendo di maestro eccellentissimo et la pietra bellissima. È ben vero che dietro la testa, dove è quel ritratto di Giove Ammone del quale si faceva figliolo Alessandro, è un poco di rottura accomodata col smalto che si conosce benissimo; ma poco importa. Il prezzo che e stimato qui il cameo sono 500 scuti d’ oro; il che ho voluto soggiongere, caso che a V. S. Ill.ma paresse parlare di compra in qualche modo. Con che humilissimamente le bacio le mani. Da Roma a’ 7 d’ottobre 1586. Di V. S. Ill.ma et R.ma" (Parma, Archivio di Stato, Carteggio Farnesiano; Poggi 1878, p. 515).  +
Lettre du 12 septembre 1587 (de Rome): "Mando a V. S. Ill.ma un libro stampato qui de cose mie appartenenti ad rem rusticam, havendo deliberato fare il medesimo dell’altre cose che io tengo in questo genere de studii, poi che li vedo quasi estinti per la morte di coloro che li potevano illustrare. Il Papa mi diede l’ altro giorno una pensione di ducento scuti d’ oro di suo motu proprio sopra una badia del Card.le Montalto; quando a V. S. Ill.ma piacesse, et lei giudicasse che le convenisse, la supplicarei humilmente che si degnasse scrivere un verso al Card.le Savello, o chi paresse a lei, acciochè a nome suo ne ringratiasse il Papa, il che me saria di grazia singulare. Ho due corniole antiche in mano, in una delle quali è intagliata l'historia delli Horatii et Curiatii, con alcuna reliquia dell’anello nel quale anticamente era ligata, et nell’ altra è un toro che beve in un fiume, di artificio incomparabile, essendo la figura del toro in faccia et di sottosquadro: et questa corniola fu del Card.le Salviati primo, et è celebratissima per l'artificio suo. Fu venduta altre volte 40 scuti, per quello che sono informato; et hora s’ haveranno tutte dui le corniole per 20 scuti d’oro in oro. Se V. S. Illma le vuole, o le piace che io le mandi costì, veramente le giudico degne di V. S. Ill.ma. Alla quale humilissimamente bacio la mano. Da Roma a’ XII di settembre 1587. Di V. S. Ill.ma et R.ma" (Parma, Archivio di Stato, Carteggio Farnesiano; Poggi 1878, p. 524-525).  +
Lettre du 12 octobre 1566 (de Rome): "Quando io ricevei l’ultima lettera di V. S. R., ero in Caprarola, et non son poi tornato a Roma, se non quattro giorni fà, per esser stato in molti luoghi in servitio de’ patroni, et hora essendo quà, à niuna cosa hò pensato prima che à servire V. S. R. sicome è debito mio. Et quanto al Pescennio, io credo sia piutosto smarrito che perso, non mi parendo altramente verisimile, havendomi mostro il Canonico Manlo le medaglie che recuperò da quel servitore di mio Martino, esser furto di huomo che cercava l’argento, et non la rarità de le cose che non intendeva" ; "II Servius Rufus stà così, tanto nell’aureo, quanto nell’argenteo nummo. Appresso Tacito nel 13 si fà mentione d’un Sentio Rufo, ò vero, Senio, secondo i libri scritti. V. S. R. consideri si quid ad rem. Il Cardinale Granvela si raccorda assai assai à V. S. R. E' tutto ne le medaglie, et se non fosse tanto impedito da le facende, sarrebbe una dolce pratica. lo penso d’haver condutto à buon termine la pratica del studio di Pirrho per il Cardinale Farnese, se l’uno ò l’altro non mi manca, che in vero, se perdemo Pirro da Roma, poco più vi resta, che mio Benedetto ha perso la memoria afatto, il Padre Ottavio non può durare troppo fatica et il Frate Onofrio è un piantatore di carote, secondo dice il vulgo, sì che V. S. R. vede l’antichità come sono ridotte. (...) Da Roma à XII d'ottobre 1566" [Madrid, Biblioteca Nacional, Ms. 5781 (Former number, Q, 87), 42v-43v; Wickersham Crawford 1913, Lettre n° 1, p. 581-584].  +
Lettre du 17 janvier 1567 (de Rome): "Hò indugiato tanto à rispondere a V. S. Reverendissima per poterle mandare il libro delle inscrittioni che le fò copiare in un medesimo tempo, mà poiche non vedo poterlo fare con questo spaccio, la salutarò solamente, et al primo, farò tutto il restante insieme, cio è mandarle l’inscrittioni et scriverle lungamente. II Cardinale hà compro i libri et medaglie di Pirro per 1500 contanti di moneta, et 10 di provisione il mese fine che viva il Signor Pirro. E' comparso quà un libro de Fasti con le medaglie consulari del Goltzio, cosa bella, mà imperfetta. La inscrittione di C. Duilio in quella lingua antica Romana è nel libro dell’orthografia d'Aldo ne la voce Cartaginensis correttissima; et io fratanto le mando queste due, con baciarle le mani per infinite volte. Da Roma à 17 di Gennaro 1567" [Madrid, Biblioteca Nacional, Ms. 5781 (Former number, Q, 87), c. 41; Wickersham Crawford 1913, Lettre n° 2, p. 585-586; Vagenheim 1987, p. 293, Vagenheim 2007, p. 595].  +
-Lettre du 27 fév. 1577 : sur l’attaque d’Augustin par Latino Latini, auteur d’un libelle moqueur (voir Missere Fontana 2009, p. 419, note 322).  +
Lettre du 24 juillet 1581 (de Rome): “In materia de medaglie, potrei dire a V. S. Reverendissima che io hò fatto di acquisti grandi, di medaglie Greche rarissime et in molta copia, et così ancora de inscrittioni polite ed esempi buoni, delle quali mando la copia d’una tavoletta di bronzo, trovata questi giorni in Tivoli, con la testa di marmo di quel L. Cornelio Pretore, la quale appare piutosto una resposta del Pretore alli Tiburtini, che forma di S. C. et desidero intenderne il parer suo, accioche si possa mettere con le altre dict al suo libro de Legibus et Senatusconsultis. Desidero grandemente che lei mi dica quando pensi che haveremo il suo dialogo sopra la utilità che si cava dalle medaglie et che volume sarà, perche è desideratissimo da tutti. Venne quà questa primavera il figliolo del Bembo et vendè tutto il studio del padre, Il Cardinale Farnese comprò medaglie et marmi: io molti libri et in spetie il Terentio et il Virgilio in lettere maiuscule, et l’opere del Petrarcha, di mano dell’autore, che sono tre volumi, come intendo che lei sà, et così finitsco questa con baciarle cordialmente le mani. Da Roma 24 di luglio 1581" [Madrid, Biblioteca Nacional, Ms. 5781 (Former number, Q, 87), 37-39; Wickersham Crawford 1913, Lettre n° 4, p. 589-591; Missere Fontana 2009, p. 421, note 334).  +
-Lettre du 6 mars 1583 : au sujet des planches des Dialogues d’Agustin qui ont commencées à être gravées « è in opra per conto dell’intagliatore » (Milan, Biblioteca Ambrosiana, Ms. D. 422 inf., f. 102 ; voir Missere Fontana 2009, p. 31, note 11).  +
-Lettre du 5 mars 1583: au sujet des Dialogues d’Agustin dont Pinelli a déjà pu lire une version (Milan, Biblioteca Ambrosiana, Ms. D. 422 inf., f. 100-101 ; voir Missere Fontana 2009, p. 31, note 10).  +
-Lettre du 23 avr. 1583 : au sujet des planches des Dialogues d’Agustin qui ont commencées à être gravées (Milan, Biblioteca Ambrosiana, Ms. D. 422 inf., f. 109 ; voir Missere Fontana 2009, p. 31, note 11).  +